misja szkoły

„Dziecko przyjąć w głębokim szacunku, wychować w miłości i pozwolić mu odejść wolnym.”

„Nie należy formułować pytania w ten sposób: co jednostka powinna wiedzieć i co powinna umieć robić, aby móc się włączyć w istniejący porządek społeczny? Pytanie powinno brzmieć tak: jakim potencjałem dysponuje jednostka i co powinna dalej w sobie rozwijać? Jeżeli to uwzględnimy, to każde nowe pokolenie wnosić będzie w porządek społeczny nieustannie siły odnowy”.
Rudolf Steiner

 

Szkoła bez lęku - wychowanie do wolności

Szkoła bez lęku, tak często określa się szkołę waldorfską. Eliminowanie atmosfery lękowej, która jest stałym zjawiskiem w szkołach publicznych, jest tylko ubocznym efektem( jakże ważnym) dążenia do ideału, który określamy jako "wychowanie do wolności". Podstawowym elementem jest dążenie do równowagi. Już sam program zajęć obejmuje trzy obszary, które kształtują trzy podstawowe zdolności człowieka :

Myślenie,Uczucie i Wolę. 

I tak jest ułożony cały program, aby przedmioty "ścisłe" o przewadze aktywności intelektualnej, były harmonizowane aktywnościami artystycznymi w których przeważa element estetyczno uczuciowy, oraz aktywnością ruchowo zręcznościową w działaniach sportowych i rzemieślniczych, w których najmocniej rozwijamy element woli.

 

Ta metoda edukacyjna służy poszukiwaniu i odkrywaniu własnego elementu - żywiołu w którym człowiek spełnia się jako wolna indywidualność.null

Główne metody pracy
Istnieje kilka głównych zasad metodycznych, którymi nauczyciel waldorfski winien kierować się w swojej pracy z dziećmi.
Odnoszenie wszystkiego do człowieka. Dziecko powinno czuć, że to wszystko, czego się uczy i co poznaje ma związek z nim samym, że dotyczy w jakiejś mierze jego samego. Integracja różnych treści dokonuje się wokół człowieka.
Nieustanne uwzględnianie praktycznej strony życia. Szkoła przygotowując dziecko do (przyszłego) wejścia w życie musi sama być głęboko zakotwiczona w jego rzeczywistym w nurcie, przekazywane treści nie mogą być wyobcowane z życia.
Przekształcanie wszystkiego w obraz. Prezentacja materiału odbywa się nie przy pomocy definiowania i abstrakcyjnych formuł, lecz za pomocą możliwie pełnych życia obrazów i wielostronnej charakterystyki; nie de–finitio lecz circum–ambulatio. To co nauczyciel przekształci w obraz, musi przekazać dziecku za pomocą opartego na własnych przeżyciach wewnętrznego przekonania i ciepła. Z lekcji, która przepływa mniej z głowy do głowy, a bardziej z serca do serca dzieci będą czerpać siły na całe swoje życie.
Ciągłe ukazywanie piękna w świecie. Ważnym zadaniem dla nauczyciela jest to, aby ćwiczyć dostrzeganie piękna w świecie i ciągle je podkreślać. Również to co nauczyciel czyni i to jak mówi powinno być piękne. Dzięki temu dziecko przez naśladownictwo samo będzie chciało pięknie i starannie wykonywać swoje prace, a później w wyniku metamorfozy tego dążenia, rozwinie głębsze zainteresowanie światem.
Uwzględnienie rytmu we wszystkich działaniach. Tak jak życie przebiega pomiędzy biegunami i tworzy przez to powtarzający się rytm, który utrzymuje nas w zdrowiu, tak i lekcja powinna uwzględniać biegunowość pomiędzy: ruchem i spokojem, słuchaniem i własnym działaniem, współdziałaniem i pracą indywidualną pełnią uwagi a zanurzeniem się w świat fantazji. Tak powstaje rytm „wdechu” i „wydechu” duszy, który przechodzi na ciało. Cała sztuka polega na tym, aby umieć odczuć, czego dzieci aktualnie potrzebują.
Wychodzenie od całości do części. Tego rodzaju metoda analityczna odpowiada niejako w mikroskali procesowi powstania i rozwoju świata, gdzie wielość powstaje z pierwotnej jedności (całości); jest szczególnie pomocna w rachunkach i gramatyce.
Wychodzenie od czynu w drodze ku pojmowaniu. Dziecko, odwrotnie niż dorosły, na drodze ku przyswajaniu sobie różnych treści powinno najpierw zebrać doświadczenia, dobrze je przeżyć i dopiero na bazie wolitywnego ujęcia rzeczy dochodzić do ich zrozumienia; mówiąc obrazowo: od ręki, poprzez serce, do głowy.
Chronienie dziecka przed zbyt wczesnym „starzeniem się”
, czyli przed za wczesnym, wymuszanym przez współczesny świat dojrzewaniem, zbyt wczesnym wkraczaniem w świat dorosłości kosztem dzieciństwa. Obecne czasy i współczesny świat usiłują to ciągle wymuszać. Odpowiedzią na to jest rozwój woli, fantazji i ciepła serca w tej samej mierze co rozumu.

więcej...

Słynni absolwenci szkół waldorfskich

„Szukaj nauki, która jest nie tylko nauką, lecz tylko życiem i odczuwaniem, i która w momencie, kiedy jako wiedza spływa w ludzką duszę, jednocześnie rozwija siłę, aby żyć w niej jako miłość, aby wypływać jako aktywna wola, aby wypływać jako praca zanurzona w cieple duszy, jako praca, która przechodzi na to, co żywe, na rozwijającego się człowieka.“ R. Steiner